Abbas Kiyarüstemi'nin yönettiği 1990 yapımı 'Close-Up' (Nema-ye Nazdik), sinema tarihinin en özgün ve düşündürücü filmlerinden biridir. Film, gerçek bir olaya dayanır: İranlı sinemasever Hossain Sabzian, ünlü yönetmen Mohsen Makhmalbaf'ın kimliğine bürünerek zengin bir aileyi, sözde yeni filminde oynatacağına inandırır. Kiyarüstemi bu gerçek hikayeyi, olayın gerçek kahramanlarını oynatarak ve mahkeme kayıtlarını kullanarak belgesel-kurmaca karışımı benzersiz bir dilde anlatır.

'Close-Up', sadece bir kandırma hikayesi değil, aynı zamanda sinema tutkusunun, yalnızlığın ve kimlik arayışının derinlemesine incelendiği bir karakter çalışmasıdır. Hossain Sabzian'ın performansı (kendisini oynamasına rağmen) son derece samimi ve dokunaklıdır. Onun sinemaya olan saplantılı sevgisi ve bu sevgi uğruna girdiği yanılsama, izleyiciyi hem şaşırtır hem de hüzünlendirir.

Abbas Kiyarüstemi'nin minimalist yönetmenliği, filmi sıradan bir dramadan çıkararak felsefi bir sorgulamaya dönüştürür. Gerçeklik ile kurgu arasındaki çizgiyi kasıtlı olarak bulanıklaştıran Kiyarüstemi, izleyiciyi 'sinema nedir?' sorusuyla baş başa bırakır. Filmdeki mahkeme sahneleri özellikle çarpıcıdır; Sabzian'ın savunması, sanata duyulan ihtiyacın ve toplumsal kaçışın dokunaklı bir ifadesidir.

'Close-Up' izlenmesi gereken bir filmdir çünkü sinemanın gücünü ve sınırlarını sorgulayan nadir yapımlardandır. Yalın anlatımına rağmen derin etki bırakan bu film, sadece İran sinemasının değil, dünya sinema tarihinin de kilometre taşlarından biridir. 98 dakikalık bu başyapıt, sanata duyulan tutkunun insanı nerelere sürükleyebileceğini gösterirken, aynı zamanda affetme ve anlayış temalarını da işler.