Martin Scorsese'nin yönetmen koltuğunda oturduğu 2011 yapımı 'Hugo', izleyiciyi 1930'ların büyülü Paris'ine, bir tren istasyonunun gizli dehlizlerine götürüyor. Film, ailesini kaybetmiş ve istasyonun duvarları arasında yaşamını sürdüren Hugo Cabret'in (Asa Butterfield) hikayesini anlatıyor. Hugo'nun tek tutkusu, babasından (Jude Law) kalan ve onarılmaya çalıştığı gizemli bir otomattır. Bu otomatın sırrı, onu istasyondaki acımasız oyuncakçı Georges Méliès (Ben Kingsley) ve meraklı godişi Isabelle (Chloë Grace Moretz) ile kesişen bir yola sürükler.

'Hugo', sadece bir macera ya da yetim hikayesi değil, aynı zamanda sinemaya ve hayal gücünün gücüne duyulan derin bir aşk mektubudur. Scorsese, 3D teknolojisini bir araç olarak değil, hikayenin ayrılmaz bir parçası haline getirerek, izleyiciyi görsel bir şölene davet ediyor. Oyuncu kadrosundaki performanslar oldukça dikkat çekici; özellikle Ben Kingsley'in Méliès portresi, yaratıcı dehanın yıkılışı ve yeniden doğuşunu son derece dokunaklı bir şekilde yansıtıyor. Asa Butterfield ve Chloë Grace Moretz ise masumiyet, merak ve cesaret dolu bir ikili oluşturuyor.

Film, 'macera', 'dram', 'aile' ve 'fantastik' gibi türleri ustalıkla harmanlayarak hem çocuklara hem de yetişkinlere hitap eden evrensel temalara dokunuy: Kayıp, umut, arkadaşlık ve sanatın iyileştirici gücü. Görsel efektler, set tasarımı ve kostümler dönemin ruhunu yakalamakla kalmıyor, adeta bir karaktere dönüşüyor. 'Hugo', sıradan bir aile filminden çok daha fazlası; sinemanın büyüsünü ve bir çocuğun inancının neleri değiştirebileceğini hatırlatan, yürek ısıtan bir başyapıt. Gizem dolu hikayesi, nefes kesici görselliği ve dokunaklı performanslarıyla izlenmesi gereken unutulmaz bir sinema deneyimi sunuyor.