Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, olay örgüsünü II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güç manyağı yargıç, başkan, dük ve piskopos, genç erkek ve kızları bir malikaneye hapsederek onlara fiziksel ve psikolojik işkenceler uygular. Film, salt şiddet tasviri değil, iktidarın yozlaşması, faşizmin mekanizmaları ve tüketim toplumunun eleştirisi üzerine sert bir alegoridir. Pasolini, seyirciyi rahatsız eden görüntülerle, gücün nasıl mutlak bir ahlaksızlığa dönüştüğünü ve sistemin kurbanları nasıl nesneleştirdiğini gösterir. Oyunculuklar, soğuk ve mesafeli bir ritüel havası yaratmak için kasıtlı olarak teatraldir. Yönetmen, izleyiciyi edilgen bir konumda bırakarak, şiddete tanıklık etmenin sorumluluğunu hissettirmeyi amaçlar. Görsel olarak sert, felsefi olarak yoğun bu film, kolay bir izleme deneyimi sunmaz. Ancak, 20. yüzyılın karanlık tarihine, otoriter rejimlerin doğasına ve insanlık durumuna dair cesur bir sorgulama arayanlar için vazgeçilmez bir yapımdır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa süre önce tamamladığı bu eser, onun sanatsal mirasının ve sosyal eleştirisinin doruk noktası olarak kabul edilir. Film, estetik, politika ve etik arasındaki sınırları zorlayarak, izleyici üzerinde uzun süre silinmeyecek bir etki bırakır.